eternal sunshine

"I'm sorry" flowers, another disaster

I broke a glass, you cleaned it up

Nobody told me what I'm meant to do after

With all of these pieces swept under the rug

Now I'm sleeping with someone who doesn't make the bed

But he can never hurt me, I don't let him in my head

And nothing is sacred, nothing feels right

I guess I held onto you too tight

I'm not stupid anymore

You stop me at the door

You make your hand a gun

You lie to everyone

I drank all weekend, found a new ceiling

Became someone you could never love

But you slept beside me so I didn't worry

You waited so long to pull the plug

Now you hold your secrets, your bitter poetry

Your encyclopaedic knowledge of everything that's wrong with me

You don't scare me anymore

You stop me at the door

You make your mouth the sun

You swallow everyone

But I won't ever let you find me

I will salt the earth behind me

I will eat up every part of your rotten little heart

It's your fault that I'm alive

And it's your fault I want to die

But I will learn to love this world

I won't be November's girl

Hold your hands out like a prayer

Tell me, what part of this is fair?

Someday you'll carry all this sorrow

But not tonight and not tomorrow

One day you'll miss what you had

And I will make it hurt so bad

Cause I will cut off my own hand before I reach for you again

You keep the rain outside your door

While in my heart, it pours and pours

Tell me how you came to be in and out of love with me

I've got nothing left for you

I am sinking into blue

And I won't dream of you this time, I will have a spotless mind

Read More

wdzięczność

pierwsza rolka filmu od lat. 
pierwszy wyjazd od czasów mojej ostatniej rolki filmu.
spędziłam dzień z dwoma cudownymi istotami, z których jedną poznałam tu - w blogosferze. dziękuję Wam dziewczyny i zapraszam do siebie. zapraszam na Poznań okiem jednorazowego aparaciku

Read More

Jakoś zawsze powracam.

 Mam sentyment do tego miejsca, nie potrafię go na serio zostawić - pomimo ery instagrama i tiktoka, ja zawsze zaglądam tu, do mojego pamiętnika, foto bloga, który dawał mi zawsze ulgę i poczucie mojej małej przestrzeni w necie, gdzie człowiek poświęci mi chwilę. A dla intrrowertyczki i osoby samotnej jak ja - taka chwila bardzo dużo znaczy. 

Nadal mieszkam w Toruniu i uważam, że to jedno z najpiękniejszych miejsc do fotografowania - wyjęłam mój wysłużony aparat i obiecałam sobie nosić go ze sobą częściej. Zobaczymy co z tego wyjdzie. 

yours truly

Read More

Ciężko się wyrwać z letargu, styczeń nie jest dla nas łaskawy. Zastanawiam się czy ten miesiąc komukolwiek odpuszcza. Zalewa nas fala postanowień, podsumowań i nowych początków.

Prawda jest taka, że 2023 zniszczył mnie do dna. Wytarł mną podłogę i zmusił do zupełnej zmiany stylu i sposobu życia. Nauczyłam się tego, idzie mi naprawdę dobrze. Od mojego pobytu w szpitalu, o którym pisałam tu zresztą, wiele się stało. Niewiele pamiętam, bo jedną z moich zalet, lub wad jest to, że mam permanentną mgłę w głowie. Z jednej strony to dobrze, bo wyparłam dużo stresu, a z drugiej, z kronikarskiego obowiązku nie jestem w stanie wiele zapisać.

Chcę przetrwać. I spróbować wyprostować choć jeden aspekt mojego życia…

Read More

Jednym z moich niewielu postanowień był powrót do bloga. Dlaczego? Bo blogowanie kojarzy mi się z dawno zapomnianym komfortem psychicznym. Blogi ratowały mnie kiedy ja sama nie mogłam, słowo zawsze miało ogromną moc podtrzymania całej konstrukcji, jaką jestem.
Jestem jeszcze przez dwa dni u rodziców w Gdańsku i panicznie boję się powrotu do domu. Jest tam tyle napięcia, że nie chce się wywietrzyć przez otwarte okna, prędzej kot mi przez nie ucieknie.

Stary rok pożegnałam bardzo chętnie, niech idzie w chuj i da mi już spokój. Nowy rok - nowa ja to największy banał, którego nawet nie powtarzam bez ironii. Nic się nie zmieni a flaki 2023 nadal się za mną będą ciągnąć. Niektórych rzeczy nie da się odciąć zdecydowanym ruchem, jakkolwiek mocno bym tego nie chciała.

Mam kilka drobnych marzeń, jakie chciałabym spełnić:

• Wreszcie zacząć czytać
• Zacząć uczyć się jogi
• Przetrwać do półrocza

Read More

nigdy bym nie pomyślała...

 Drogi blogu, 
W zeszły piątek trafiłam do szpitala. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że mogę być chora. A teraz lekarze powiedzieli, że czeka mnie leczenie do końca życia - cukrzyca.
Cały czas wydaje mi się, że przejdzie jak grypa. Mój mózg nie jest w stanie w ogóle wyobrazić sobie codzienności. A bardzo się staram. Nowa dieta, leki, więcej ruchu. Mama przyjechała mi pomóc, jest ze mną już prawie tydzień - jestem jej bardzo wdzięczna bo do tej pory tylko raz usiadłam i się rozpłakałam.  
Bo jestem silna, no ale bez przesady. 

Robiłam zdjęcia na oddziale.

Read More